Blog # 11 – Tandje minder

 

De diagnose kanker hakt erin. Kalmte gevraagd zou ik bijna willen zeggen. Een propvol leven met een propvolle agenda had ik nooit. Door de diagnose komt er binnen korte tijd heel veel op je af. Met de wijsheid van nu en dus achteraf beschouwd, lijkt het alsof alle tijd in beslag genomen wordt door kanker, of je het wilt of niet. Je staat er mee op en gaat er mee naar bed in figuurlijke zin. Ratio en gevoel maken overuren, komen elkaar dikwijls tegen. Er moeten keuzes gemaakt gaan worden. Ik wens dat zoveel mogelijk mensen dit in hun eigen leven nooit mee gaan maken. Wat is een juiste beslissing? Niemand is helderziend. Waar doe je goed aan voor jezelf?

 

Behandelingen, in mijn geval borstamputatie en chemotherapie om de drie weken, vroegen letterlijk om een tandje minder. Het lijf krijgt nogal een dreun en heeft tijd nodig om te herstellen. Dit gaf ik de hoogste prioriteit, tezamen met mijn mentale welzijn. Het leven vindt tijdens behandelingen plaats in een totaal ander tempo dan de weken daarvoor waarin ziekenhuisbezoeken waarbij gesprekken en onderzoeken de boventoon voerden bijna aan de orde van de dag waren. Zo leek het tenminste. Terwijl de wereld om me heen doordenderde, leek het of ik stil kwam te staan. Ik persoonlijk kon in dit rustige tempo goed gedijen, omdat ik sowieso in mijn leven al de keuze had gemaakt om niet deel te nemen aan de ‘ratrace’ in de maatschappij anno de 21e eeuw.

 

Tandje minder
Gek genoeg bracht de structuur van chemotherapie en herstel een bepaalde rust. Ik had het geluk niet heel ziek te worden, ook al stonden de kuren bekend als een van de zwaarste. Een goed herstel na de eerste kuur gaf de burger moed en vertrouwen voor de volgende. Ja, er zijn nu zeker naweeën, maar ik prijs me gelukkig dat mijn conditie goed is hersteld en mijn beweegapparaat het ook nog goed doet. Dat wil niet zeggen dat ik daar ook naar leef. Dagelijks bewegen in een rustig tempo is waar ik goed bij gedij. Hollen van hot naar her is er echt niet bij.

 

De oude
Ben ik de oude van voor de diagnose? Nee, dat ben ik absoluut niet. Mijn uiterlijk is veranderd, ik ben als mens veranderd. Inmiddels ben ik er aan gewend, evenals het tempo van het leven, want dat ‘tandje minder’ is een blijvertje.